Marijke van der Knaap

Als er nu iets is dat niet thuishoort in de natuur, is het wel een betonpad.

Maar als je voor afstanden groter dan 100 meter afhankelijk bent van een rolstoel, is het een uitkomst. Ik ben dan ook erg blij met de rolstoelroutes van Natuurmonumenten en het Zuid-Hollands Landschap, waarbij asfalt- en betonpaden de hoofdrol spelen. Het eiland Tiengemeten en het Staelduinse Bos zou ik anders niet kunnen betreden. 

Een eveneens onneembare hindernis zouden strand en duinen vormen, en dat was tot voor een jaar of twee inderdaad het geval. Omdat ik woon in het Westland, waar openbaar groen met volwassen bomen en struiken schaars is, is het duingebied bij Hoek van Holland al jaren een van mijn favoriete plekken. Er loopt een verhard fiets/wandelpad doorheen (en er is koffie in de strandtenten). Een nadeel was dat met een rolstoel heen en terug hetzelfde pad gegaan moest worden. Maar tot mijn grote verbazing is er twee jaar geleden op het strand tegen de duinen aan een pad gelegd van betonnen platen! Nu kan ik een rondje, nou ja, vierkantje, rollen: vanaf het nieuwe metrostation via het fietspad naar het noorden, linksaf naar het strand, via het betonpad naar het zuiden en linksom terug naar het beginpunt. Het is geweldig! Ik heb uitzicht over strand en zee en over de begroeiing van de duinen. En kan af en toe rustig stilhouden om te zien wat er groeit, loopt, kruipt of vliegt. 

Wie verantwoordelijk is voor de aanleg van het pad? Ik heb geen idee en kan er dus niemand voor bedanken. Maar het feit dat zee, strand en duinen weer wat toegankelijker zijn, ik ben er zó blij mee! Het betonpad geeft mij een stukje natuur terug, zelfs als het beleven ervan beperkt blijft tot erlangs rollen en van een afstandje bekijken.

Daarom, beste betonpad-legger, alsnog heel hartelijk dank!

Foto: Leo van der Knaap