3 november 2026

Dag lief konijntje,

het gegeven dat je geen blogs leest is geen reden om je niet welkom te heten met een heuse brief. Gezien je bijna-doodervaring van vandaag ben ik je wel een welkomstwoord verschuldigd.

Je dook twee à drie weken voor het eerst op in de Bokkepolder, en dan precies in onze moestuin. Een zacht bontig bewijs dat de natuur zelf wel uitmaakt wat natuur is. Heden dus ook onze onbespoten moestuin. Waar een wild konijn woont, daar moet het wel natuur zijn.

Wij geven je groot gelijk. Onze wortels zijn weliswaar uit de grond, maar er is mals gras, het loof van witlof staat er nog, er zijn spruiten van kardoenen. Vele echt aan te bevelen kruiden overwoekeren de vochtige bedjes waar de aardappels reeds lang zijn gerooid. November. We hebben nog wel wat prei staan. Lust je dat ook? Behalve in de moestuin waar je wegduikt in een takkenberg, zagen we je al in de wegberm. Hier loopt een stille, doodlopende weg, onze toegangsweg. De berm zelf raden we af, je weet nooit wie er parkeert en de grote maaibalken voor de najaarschoning van de wegsloot komen volgende week.

Je bent hartstikke wild, want schichtig. Alleen van flinke afstand laat je je bespieden en dan meer in de schemer dan overdag. Konijntje, nu nog zonder naam, je bent het eerste konijn in de Bokkepolder sinds misschien wel 50 jaar.

Vroeger, dat is voor 1960, was het aangrenzende duin nog grazig en open, maar daarna zijn je voorouders vrijwel weggevaagd door enge ziektes. Myxomatose. VHS. Vóór die uitbraken waren er zoveel konijnen dat iedere duinrandbewoner aan het stropen was. Konijn stond op het menu voor zaterdagavond en met kerst. Tot die enge ziektes kwamen en het duin grotendeels dichtgroeide. Want dankzij konijnenvraat bleef grasland open en bloeiden de duinbloemen. Bos is leuk voor reeën, niet voor konijnen. Zijn jullie vertrokken dan kan het halve eeuwen duren voor jullie weer opduiken.

Uit resistente voorouders die in de uithoeken van dit eiland wisten te overleven, moet je zijn voortgekomen. Zo zit er een aardig clubje konijnen ver weg aan de rand van het gors van de Kwade Hoek waar duintjes net gevormd zijn. Ziektekiemvrij, jong land. En in het nieuwe land bij het Zuiderdiep, hier twee kilometer vandaan zien we ze ook. We gokken dat je daar vandaan komt, een halfwas jong konijn. Via tuinen, bosschages en redelijk stille wegen. Thans ben je het feestkonijn van de Bokkepolder.

Het was een route vol gevaren, maar je deed het. Je koos voorbij de dichtgeslempte maisakker, die de polder nog ontsiert, voor een rustige hoek van het oude poldertje en daarna hoopte je wellicht dat hier het paradijs zou zijn. Wij, bewoners van het erf, stootten elkaar aan en prezen ons gelukkig met zo’n leuk beest als jij. Een zoon van ons, zo’n stadse wijsneus, bedierf de pret: “gaan die honden er dan niet achteraan?”. Ik ontkende en tot vandaag had ik gelijk.

Een eerste aanslag

In die twee, drie weken dat je bij ons bent, ben je minimaal twee keer bijna doodgegaan. Want aanvallen van buizerd, havik en sinds kort ook de raaf zijn niet uitgesloten. En die wolken zwarte kraaien vertrouw ik ook niet. In een takkenril aan de andere zijde van ons erf woont trouwens een bunzing. Eet behalve ratten ook vogels en konijnen. Maar je bent snel! Gelukkig.

Gisteravond kwamen we thuis van de griepprik, met de auto uit het nabijgelegen Ouddorp. Het was een beetje mistig en ik reed routineus maar een beetje zwalkend achteruit ons weggetje af om in te parkeren bij de moestuin. Ik draaide tussen de palen van het hek door, zag een onduidelijke beige vlek op de dashboarddisplay en stond op de rem. De vlek bewoog. Een oor ging heen en weer. Jij was het en bleef zitten, stokstijf, bevroren in het licht van de rode lampen. Anneke heeft je toen gemaand weer naar de moestuin te gaan. En zo kregen we de eerste foto’s van je. Ons Bokkepolderkonijn. Gered dankzij de achteruitrijcamera.

Een tweede aanslag

Vandaag dus een topdag met nog levend konijn en raven roepend in de verte. In de middag liet ik de honden uit. Joep en Lulu, de laatste best wel stram en traagjes, want op leeftijd (dacht ik). Ik gooide frisbees in de hooiwei achter de boomgaard en zij er achteraan. Daar liet in een flits de oude Lulu de frisbee vallen en schoot achter jou aan, arm wegrennend konijn. Ook die andere rothond deed mee in de achtervolging. Ik schreeuwde wat ik kon, kreeg geen gehoor. Maar wat je gered heeft: je enorme loopvermogen. Een strak sprintje en wat sprongen en je dook weg in de bosjes. Ik had  daarna net op tijd de mormels bij hun kladden. “De baas is boos”, sprak ik ten overvloede en nam ze mee naar huis. Ik hoop dat je de weg terugvond naar de moestuin. Daar is het veilig, suf konijn, alleen daar, want er zit een hek omheen (tegen reeën en honden).

Maar als iets natuur is, zo weten we, kent het geen grenzen. Laat staan hekken. Natuur luistert ook niet naar erfbewoners.

Ik wens je nog een rustige avond toe. De kleinkinderen van een goede vriend van mij zijn aan het fantaseren over een mooie naam voor jou. Een jongen die Magnus heet, wist het meteen: Magnus II (de tweede). Is dat wat? Ook voorgesteld: ‘Magtwee’ en zijn zus,  Norah, kwam met 5 mooie: ‘Donna’, ‘Olaf’, ‘No Secret’, ‘Lola’ en ‘King’.  Op de redactie lobbyt men ook voor ‘Snuf’ en ‘Broer Konijn’. En de dame die jou als eerste op ons Erf spotte wil de naam ‘Maria’ wel verzilveren. De filosofische vraag doet zich voor of een konijn ook zichzelf een naam geeft. Wellicht horen we het in onze dromen.

Slaap zacht,

Rolf Roos