Auteurs kozen voor 50 van die verhalen die overzichtelijk, chronologisch zijn gerangschikt. Ze zijn noodgedwongen altijd kort, wat geen bezwaar is als het maar niet fragmentarisch of kort door de bocht wordt. Het is qua opzet een geweldig boek met vele fraaie doorkijkjes maar we noemen enige tekortkomingen.

In het voorwoord heeft uw recensent vergeefs gezocht naar een heldere verantwoording van keuzes voor de vele leuke en vaak leesbare onderwerpen. Zo staat er wel een vrij zouteloos verhaal over waddenbestuur (en wordt niet duidelijk gemaakt wat dit inhoudelijk heeft opgeleverd) maar ontbreekt er weer een samenbindend verhaal over de recente theorie van ‘eilandstaarten’ dat kon worden ingebed een mooi verhaal over vormverandering (en dat is heel wat breder dan het opgenomen stuifdijkcanon). Nogal wat onderwerpen hebben meer met aaibaarheid of aansluiten bij de interesse een breed publiek te maken zoals de veerboten en de scheepswrakken. Elk canon wordt afgesloten met ‘verder lezen’ en ‘er op uit’ waarvoor men beter het web (met enkele goede urls) had kunnen gebruiken want het is zeer onvolledig en snel gedateerd wat er nu staat.

Er zijn twee van de 50 onderwerpen gewijd aan natuur en natuurbescherming, wat bepaald karig genoemd mag worden. In die verhalen is men nogal anekdotisch. De grote lijnen van het tot stand komen van de natuurgebieden komen niet uit de verf. De grote rol van Staatsbosbeheer op alle eilanden had is een rode draad kunnen zijn die niet werd opgepakt, net als het spanningsveld tussen bosaanleg, recreatie en jacht (daarover geen woord). Dat de zeehondencreche in Pieterburen wordt bedeeld met een alinea heeft weinig met het onderwerp van het boek te maken. Over de geschiedenis van de natuur op de eilanden: geen woord over trends, herkomst van soorten, veranderingsprocessen, etc.